ทุกท่านอย่าพึ่งหักมุมว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่จะขอเขียนถึงผู้หญิงนักสู้ในหัวใจ ดิฉันรู้จักอาจารย์อารมณ์ มีชัยมานานแล้ว จนจำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ พบกันเวทีไหนก็ประทับใจทุกครั้ง จนต่อมามารู้จักลูกๆของครู และรู้จักคู่ชีวิตของอาจารย์ คือ อาจารย์เจริญ (เรียกตามคนนครศรีธรรมราช) ทั้งสองคนเป็นแบบอย่างของนักสู้จริงๆวันนี้ อาจารย์เจริญเสียชีวิตไปก่อนหน้านี้ด้วยโรคประจำตัว หลังจากอาจารย์เจริญเสียชีวิต ลูกๆพยายามให้อาจารย์อารมณ์พักผ่อน หยุดทำงานเพื่อสังคม เพื่อดูแลสุขภาพ เพราะเบาหวานขึ้นตาจนมองเห็นไม่ชัด แต่พี่อารมณ์ไม่เคยหยุด การชุมนุมขับไล่ทักษิณและระบอบทักษิณเมื่อปี ๒๕๔๙ พี่อารมณ์เป็นคนหนึ่งที่เป็นแกนนำจัดชุมนุมทุกคืนที่นครศรีธรรมราช ดิฉันมีโอกาสได้ไปนครศรีธรรมราชหลายครั้ง เห็นความเอาจริงเอาจังของพี่อารมณ์และคณะอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อบุคลากรสาธารณสุขทั้งลูกจ้างชั่วคราว ลูกจ้างประจำมีปัญหาจะถูกให้ออกจากงาน ได้ค่าตอบแทนต่ำ
พี่อารมณ์ ก็เป็นโต้โผแนะนำ ร่วมเคลื่อนไหว พาประสานงานกับภาครัฐ จนกล่าวได้ว่าบุคลากรสาธาณสุขซึ่งมีปัญหาทุกภาค รู้จักอาจารย์อารมณ์กันทั้งนั้น(ชื่อที่คนอื่นเรียก)
พูดถึงวิชาชีพ พี่อารมณ์มีความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษ สอนภาษาอังกฤษที่นครศรีธรรมราช ลูกศิษย์ลูกหามากมาย ชีวิตครอบครัวไม่มีความยากลำบาก เพราะมีเงินบำนาญ พี่อารมณ์เปิดบ้านตนเองเป็นบ้านพักฉุกเฉินของเด็กที่ถูกละเมิดทางเพศ หรือถูกทำร้าย รุ่นแล้ว รุ่นเล่า ที่พี่อารมณ์และอาจารย์เจริญดูแล ด้านจิตใจที่กว้างขวางบอกได้เลยว่านักเคลื่อนไหวต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยแทบทุกคนในภาคใต้รู้ดีว่ายิ่งกว่ามหาสมุทร ตนเองยินดีอด เพื่อให้น้องๆ ลูกๆ หลานๆ ได้กินอิ่ม นอนอุ่น
เส้นทางที่เราพบกัน จะเป็นเรื่องของการทำงานเพื่อสังคม เพื่อคนอื่นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเด็ก เยาวชนที่ถูกละเมิด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องต่อต้านการคอรัปชั่น ทำอะไรได้เป็นทำ ดิฉันประทับใจในความเป็นคนจริงที่จะทำงานเพื่อประชาชนทั้งของพี่อารมณ์ อาจารย์เจริญ และลูกๆ
ช่วงที่ดิฉันเป็น ส.ว.ปี สุดท้าย ทราบข่าวพี่อารมณ์เป็นมะเร็งเต้านม ลามมากแล้ว ต่อมาตัดเต้านมทิ้ง แต่กำลังใจพี่แข็งแกร่งมาก พี่อารมณ์ย้ายมาอยู่กรุงเทพ พักกับลูกที่ทำงานเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของครูยุ่น ลูกๆอยากให้พัก แต่ไม่สามารถทำให้พี่อารมณ์พักได้ ยังเคลื่อนไหวทำงานตลอดเวลา จนกระทั่งปีนี้ อาการพี่อารมณ์ทรุดหนัก จนดิฉันคิดว่าการเคลื่อนไหวของประชาชนครั้งนี้ พี่อารมณ์คงพักอยู่ที่บ้าน ที่ไหนได้ วันที่ ๒๕ พฤษภาคม พบพี่อารมณ์นั่งอยู่หลังเวทีอย่างยืนหยัด แววตาเด็ดเดี่ยวมาก ดึกมากแล้ว ดิฉันเรียนพี่ไปว่าไปพักเถอะ ลูกๆว่าอย่างไร พี่เขาบอกว่า "พี่บอกลูกว่า พี่รักชีวิต แต่พี่พี่รักลูกยิ่งกว่าชีวิต พี่รักหลาน แต่พี่รักประชาชนมากกว่า" วันที่ ๒๖ ลูกๆขอข้อตกลงให้มาวันเว้นวัน ปรากฎพี่อารมณ์หนีขึ้นแท็กซี่ไปชุมนุมเอง เหตุผล ความชอบธรรม ทั้งเรื่องไม่ควรแก้รัฐธรรมนูญ ไม่ควรทำประชามติ ควรให้กระบวนการยุติธรรมสิ้นสุด หรือใช้รัฐธรรมนูญนี้ไปสักระยะ กระทั่งพี่เขาบอกว่าที่สำคัญรัฐบาลนี้เป็นรัฐบาลหุ่นเชิด ที่ทำหน้าที่อย่างเข้มข้นให้นายตน พี่อารมณ์รับไม่ได้เลย
วันนี้ พี่อารมณ์เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย และเป็นหนักมาก แต่มาชุมนุมแทบทุกวัน วันไหนไปรับคีโมจำเป็นที่สุดจึงงด เวลามาพี่อารมณ์จะเตรียมน้ำผึ้งใส่มะนาวมาด้วย เตรียมแกงเหลือง แกงส้ม ขนมจีน ฯลฯมาฝากน้องๆ(นิสัยเดิมที่ดูแลน้อง ลูกๆ หลานๆ) มาแล้วมีเวลาก็ขึ้นเวทีปราศรัย แม้ฝนจะตก แดดจะร้อนก็ไม่หวั่น คืนวันที่ ๓๑ ที่เกิดวิกฤติ พี่อารมณ์ขึ้นเวทีปราศรัยในเวลาเกือบตี ๓ ใช้เวทีปลุกใจ ให้กำลังใจผู้มาชุมนุมนานเกือบ ๒๐ นาที ท่านที่ติดตามอยู่ทางบ้านคงได้พบพี่อารมณ์บนเวที ใครที่อยากมาด้วยใจจริง อย่าลังเลเลย ศึกษาจิตใจผู้หญิงแกร่งคนนี้ แม้มาแวะไม่นานนักก็เป็นกำลังใจให้กันแล้ว
ขอคารวะด้วยหัวใจจริงๆ นี่แหละ อารมณ์ มีชัย หญิงแกร่งที่ยิ่งกว่าแกร่ง !!!!!
***********************************************
ขออนุญาต คัดลอกมาจาก บทความของคุณ มาลีรัตน์ - oknation 4 มิถุนายน 2551
http://www.oknation.net/blog/maleerat/2008/06/02/entry-1***********************************************
เห็นความมุ่งมั่นของท่าน ...ความตั้งใจจริงของท่าน ...รู้สึกเป็นห่วงมากมาย
เราคนดีดี ยังทำไม่ได้อย่างท่าน .. อยากให้อาจารย์รักษาสุขภาพด้วย
ขอแสดงนับถือ และ ขอคารวะด้วยใจจริงค่ะ...
