เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ทวงคืน

[สาธุ]

๏ อำนาจของประชา คือประชาธิปไตย
ที่มาและที่ไป ต้องเป็นไทและเป็นธรรม
๏ เป็นไทในอำนาจ ไม่เป็นทาสของผู้นำ
ซื้อเสียงไปครอบงำ สำแดงเดชเผด็จการ
๏ สำนึกในอำนาจ ที่ในตนบันดลดาล
ใช่ทาสอันสาธารณ์ ทูนอำนาจให้เจ้านาย
๏ นั้นคือสำนึกทาส ให้เขาพาดสนตะพาย
มีสิทธิ์ไว้ซื้อขาย แลมีเสียงไว้ร้องขอ
๏ จงเป็นประชาชน อำนาจตนแหละต้นตอ
ใช่ไพร่คอยสอพลอ เอาอำนาจไปบำบวง
๏ ประโยชน์ของประชา ต้องเป็นใหญ่กว่าใดปวง
ตื่น ตื่น ...เถิดตื่นทวง ประชาธิปไตยคืน

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ (เดลินิวส์: ๓ มิถุนายน ๒๕๕๐)

 

[ภูดิน]

นิทานที่ลานโพธิ

กาลครั้งหนึ่งเนิ่นนานนานมาแล้ว........................ยังมีแก้วดวงหนึ่งซึ่งแสนสวย
รัศมีสีเพลิงเริงสำรวย......................................ประดับด้วยดอกไม้แห่งวัยเยาว์

แก้วคิดถึงที่นี่ที่เคยนั่ง....................................กับความหลังรางเลือนและเพื่อนเก่า
โพธิ์แต่งใบอ่อนระบัดพัดแผ่วเบา.........................เหมือนบอกเล่าความรู้สึกอันลึกซึ้ง

ในความมืดมียิ้มอิ่มเอมหวัง................................ปลอบใจฝังฝันใฝ่จะไปถึง
ทางสีทองทอดยาวดาวดึงส์..............................สักวันหนึ่งวันนั้นและวันนี้

วันที่แก้วแคล้วไกลไม่เหมือนเก่า.........................ประกายเศร้าเสื่อมค่าสิ้นราศี
เปื้อนน้ำตาปราชัยในชีวี...................................ตรงมุมที่มิมีคนจะสนใจ

ในอ้อมกอดกำแพงแห่งความหลัง........................อยากมานั่งฟังนิทานลานโพธิ์ใหม่
กาลครั้งหนึ่งซึ่งเรายังเยาว์วัย............................โพธิ์โบกใบส่ายระบัดอย่างตัดรอน

นานมาแล้ว นานมากจากที่นี่..............................กาลบัดนี้มิเหมือนกันกับวันก่อน
กลับไปเถิดที่นี่ไม่มีพร......................................กลับไปนอนเลียแผลให้แก่ตัว

คำหยาด  หน้า  ๘๖-๘๗

ขออนุญาตท่าน จขกท  ลงกลอนเนาวรัตน์ ค่ะ  (วันนี้งานทำให้มึน แต่งกลอนไม่ออก นะ  มะมีไร )

อิอิ   

[ภูดิน]

จักรสู่สัจจะ

สิ่งซึ่งหาไม่ได้ในคำพูด......................ซ้ำพิสูจน์ไม่ได้ในเหตุผล
ทั้งคิดเอาไม่ได้ในใจตน.....................เราจะค้นไม่ได้ในการพบ

และเรากล่าวไม่ได้ ไม่มีอยู่..................เพราะสำแดงให้ดูอยู่ไม่จบ
ว่า มีอยู่  ก็ไม่ได้เพราะไม่ครบ...............มันไม่หลบแต่ก็เร้นพร้อมเป็นไป

เมื่อสระน้ำไร้ฝ้าเริ่มปรากฏ...................เมฆสวยสดจึงสะท้อนซ้อนเงาใส
เมื่อสระน้ำใสสนิทเหมือนจิตใจ..............สิ่งเหล่านี้ก็มีได้เหมือนไม่มี

สิ่งรอบข้างยังคงอยู่ตรงนั้น...................เราให้มันเป็นนั่นมันเป็นนี่
จิตไม่พ้นพันธนาทั้งตาปี......................ไร้นาทีถ่องแท้แลเป็นจริง

มาเถิดมาหมุนผลักวงจักรนี้..................จักรธรรมที่เคลื่อนรุดโดยหยุดนิ่ง
งามทั้งต้นทั้งกลางอย่างเพริศพริ้ง..........และงามยิ่งอย่างนั้นแม้บั้นปลาย

คำหยาด   หน้า ๑๒๘--๑๒๙

[ภูดิน]

ความทระนง

ไม่จำเป็นต้องเผยเอ่ยกันอีก............................เมื่อเราหลีกไม่พ้นตาจนอับ
ทางที่ควรคือพร้อมและยอมรับ.........................เงียบระงับงำอยู่อย่างรู้ตน

เบื่อจะพูดเพ้อพร่ำซำ้และซาก..........................เอือมออกปากปฏิเสธแจงเหตุผล
ปณิธาน ทนอดอย่างอดทน............................ใจมันข้นขุ่นคร่ำเกินสำออย

ประสานตาเต็มตามองหน้าเพื่อน.......................ตาต่างเตือนตอบว่าเพื่อนอย่าถอย
ตาคู่นี้มีค่ากว่าเพชรพลอย..............................เพราะไล้รอยลำเค็ญอย่างเห็นใจ

ยิ้มเราหยันขันขับกับทุกทิศ............................จุดแรงจิตเจิดจ้าขึ้นมาใหม่
มือเรามั่นกันหมายกรายฝ่าไป..........................จะสู้ให้เห็นชาติใจขาดเกลียว

เราจะยืนเหยียดตนจนตั้งฉาก...........................และปิดปากก้าวไปในความเปลี่ยว
ไหล่ยอมทรุดบ่นดังแม้ครั้งเดียว........................ใจจะเกรี้ยวตวาดว่า  อย่ายอมแพ้

คำหยาด  หน้า ๑๐๔-๑๐๕

[ภูดิน]

ตำร้องขอ

แล้ววาระสุดท้ายได้มาถึง....................เขาจับตรึงมันไว้มิให้ดิ้น
มัดสองขามาวางที่กลางดิน..................มันไม่สิ้นเสียงร้องก้องระรัว

ใช่ผู้ร้ายใจดำอำมหิต.........................ใช่ผู้คิดก่อกรรมกระทำชั่ว
มันอาจโง่อาจเขลาอาจเมามัว...............ไม่รู้ตัวสติบ้างบางเวลา

ถ้าคุณที่มีบ้างพออ้างสิทธิ์....................ก็ขอแลกกับชีวิตอย่าคิดฆ่า
ไร้สิ่งอื่นอ้างอวยช่วยวาจา....................มีน้ำตาไหลพร่างเพียงอย่างเดียว

คอถูกเค้นคมมีดคอยกรีดปาด.................ตามันเหลือกลานขยาดอย่างหวาดเสียว
เนื้อและเลือดริ้วเต้นบิดเป็นเกลียว............สุดแรงเรี่ยวทรมานต้านความตาย

เฝ้าร้องครวญร้องขอจนคอขาด................หัวก็ฟาดพื้นพลิกระริกส่าย
ส่งเสียงแว่ววิงวอนก่อนจะวาย.................ต่อน้ำลายหวานลิ้มรอชิมเนื้อ

คำหยาด  ๑๓๔-๑๓๕