ระลึกถึงสตรีผู้ยิ่งใหญ่ ในวันสตรีสากล คุณแม่แสงเงิน ภูมิศักดิ์(ฉายาวงศ์)

ในวันสตรีสากลวันนี้(๘ มีค.) คงมีการมอบรางวัลเชิดชูกันเอิกเกริกมากมายต่อบรรดาสตรีทั้งหลาย ทั้งสูงศักดิ์หรือต่ำศักดิ์ตามสื่อต่างๆที่หลายท่านคงเห็น ในฐานะที่เป็นประชากรคนหนึ่งของแผ่นดินนี้ เราขอเชิดชูสตรีสามัญชนท่านหนึ่ง ด้วยดวงจิตของสามัญชนอันต้อยต่ำ ทว่ามีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เฉกเช่นผู้คนในทุกฐานันดร

ขออนุญาตระลึกถึงท่าน คุณแม่แสงเงิน ภูมิศักดิ์...?

เธอเป็นสตรีสามัญชนผู้เป็น “มารดา” แห่ง “วีระบุรุษ” ผู้เป็น “ตำนานอมตะ” ของนักสู้ในสงครามชนชั้น ที่พวกศักดินาไม่อยากจดจำ
เธอเป็นสตรีสามัญชนที่ถูกกระทำย่ำยีจากศักดินาอย่างแสนสาหัสครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยความอดทน อดกลั้น และไม่อาจหลีกเร้นเงาเงื้อมแห่งความชั่วร้ายแห่งชนชั้นกระฎุมพี ที่กระทำต่อเธอ ผู้หญิงตัวเล็ก อย่างไร้ซึ่งความละอายใดๆ
เธอมีบุตรสองคน “ภิรมณ์” และ “สมจิตร” ซึ่งกลายมาเป็น “จิตร ภูมิศักดิ์” ปราชญ์ที่แผ่นดินสยามดูเหมือนจะไม่ต้องการ
ปราชญ์ผู้ฝากผลงานด้านวรรณกรรมอันงดงามไว้ในแผ่นดินสยามมากมาย ฝากบทเพลงที่เชิดชูชนชั้นกรรมาชีพ ที่มีโลหิตสีแดงเข้ม เฉกเช่นเดียวกับโลหิตของมนุษย์ทุกผู้นาม ทั่งไพร่ทั้งนาย และเป็นนักสู้ที่พร้อมโถมทั้งกายทั้งวิญญาณ เพื่อความสุขแห่งมวลมหาประชาชน

แสงเงิน ภูมิศักดิ์ สตรีผู้มีความอดทน ใช้ชีวิตอย่างทุกข์เข็ญ เมื่อสังคมทรามได้ทำร้ายลูกชายเธอตั้งแต่ครั้งเล่าเรียนในมหาวิยาลัย และฉุดดวงใจของเธอเข้าสู่อาญาจักรแห่งโซ่ตรวน และดินแดนลงทัณฑ์อันเลวร้าย ด้วยบงการอันไร้เหตุผลของชนชั้นผู้ครองแผ่นดิน
และแล้ว วันหนึ่ง ลูกชายของเธอผู้ที่ชนบางชั้นในสยามประเทศพยายามกดหัวให้อยู่ใต้อุ้งเท้า จำต้องเร้นกายจากเมือง เดินทางสู่กองทัพประชาชน ประกาศสงครามกับเหล่ากระฎุมพีผู้กดขี่ตลอดกาล ชีวิตของเธอต้องจมอยู่กับความทุกข์ยาก และความโหยหาอาลัยยากสุดบรรยาย
สุดท้ายข่าวร้ายก็มาเยือน จิตร ภูมิศักดิ์ ถูกฝูงจิ้งจอกหมู่รุมขย้ำจนเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในแถบชนบทภาคอีสาน วันนั้นน้ำตาของเธอแม้แทบจะไหลออกมาเป็นสายโลหิต แต่หัวใจของเธอแกร่งเกินคน สามารถควักออกมาเย้ยหยันชนชั้นกระฎุมพีได้ เพื่อประกาศว่าแผ่นดินนี้ ใช่ว่าจะมีแต่คนพ่ายแพ้..?

ก่อนหน้านั้น จิตร ภูมิศักดิ์ พบกับความผันผวน ทั้งเรื่องครอบครัว และการเรียน แถมยังถูกศักดินาหมายหัวสีแดงเข้ม การเรียนจึงกระท่อนกระแท่น ทว่าสวนทางกับผลงานอันเป็น “อัจฉริยะชน” ตัวจริง ที่ไม่สร้างภาพฉาบสีใดๆ
ความฝันของหญิงรับจ้างเย็บผ้าอย่างคุณแม่แสงเงิน ภูมิศักดิ์ คือ อยากให้ลูกมีปริญญาทั้งสองคน ทว่าวันหนึ่ง หลังจากทนทุกข์ทับถมและขวากหนามนานวัน จิตร ภูมิศักดิ์ นำปริญญาที่ได้รับมาล่าช้ากว่าคนอื่น มาให้แม่ชื่นชม
“แม่ครับ ผมเสียใจครับแม่ ที่ผมไม่มีโอกาสได้เข้าพิธีรับปริญญากับคนอื่นเขา” จิตรบอกผู้เป็นมารดาอย่างขมขื่น แม่แสงเงินรับใบปริญญานั้นมาไว้ในมืออย่างทะนุถนอม แล้วย้อนถามกลับมาว่า
“จิตร ปริญญาแผ่นนี้มีค่าครึ่งเดียวหรือเปล่า..?”
“เปล่าครับ” จิตรตอบผู้เป็นมารดา
“แล้วมันใช้สมัครงานที่ไหนได้เหมือนปริญญาของคนอื่นหรือเปล่า”
“ได้ครับ” จิตรคงน้ำตาคลอ
“แล้วมันต่างกันตรงไหนเล่า..ลูกรัก” ประโยคนี้คงก้องอยู่ในดวงจิตสองแม่ลูกชั่วนิรันดร

วันนี้ ท่านที่กล่าวถึงได้อำลาแผ่นดินนี้ไปอย่างไม่มีวันกลับ และพ้นการกระทำการอันสามานย์ของบางหมู่ชนไปแล้ว ด้วยดวงจิตนักสู้อันเด็ดเดี่ยว สยามประเทศพยายามลืมเธอ แต่ไม่ใช่เรา ขอมอบดอกไม้งามให้สตรีสามัญชนผู้หนึ่ง ผู้เป็นมารดาแห่งวีระบุรุษ “อมตะตำนาน” นักสู้แห่งสยามอย่างแท้จริง

ขอได้รับการคารวะจากเรา “แสงเงิน ภูมิศักดิ์” สตรีสามัญชนผู้ยิ่งใหญ่