ย้อนหลังไปดูบทเรียนประวัติศาสตร์แห่งความรุนแรงในประเทศไทยแต่ละครั้ง
ล้วนแล้วแต่มีสาเหตุมาจากการใช้กำลังของฝ่ายผู้มีอำนาจของบ้านเมืองทั้งสิ้น
ไล่เรื่อยมาตั้งแต่ยุค 14 ตุลา 16
พ.อ.ณรงค์ กิตติขจรสั่งทหารเข้าปราบนักศึกษาประชาชนอย่างเมามัน
เหตุการณ์ 6 ตุลา 19 ก็เกิดจากการสบคบคิดของผู้มีอำนาจ
ที่ต้องการทำลายความเหิมเกริมของขบวนการนักศึกษาและฝ่ายซ้าย
พฤษภาทมิฬก็เป็นการสร้างสถานการณ์ของรัฐบาลรสช.ให้เกิดความรุนแรงขึ้นเพื่อปราบกลุ่มผู้ชุมนุมประท้วง
ด้วยการให้คนเมาขับรถดับเพลิงออกมาเพ่นพล่านและเผาเล่น
รวมทั้งวางแผนเผาโรงพักนางเลิ้ง
โดยได้มีการขนย้ายอุปกรณ์เครื่องใช้สำนักงานไปฝากไว้ที่โรงแรมแถววิสุทธิกษัตริย์ล่วงหน้า 2-3 วัน
(อาโกโรงแรมเป็นคนสารภาพเอง)
เพื่อให้เกิดความชอบธรรมในการประกาศภาวะฉุกเฉิน
แล้วให้ทหารออกมาไล่กระทืบและยิงกราดผู้ชุมนุมประท้วง

นี่เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่าความรุนแรงทุกครั้งไม่ได้เกิดจากการชุมนุมของผู้ชุมนุมแต่อย่างใด
หากแต่เกิดจากการกระทำของผู้มีอำนาจ
และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่อุดรธานีจึงเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า
ถ้ารัฐบาลหรือผู้มีอำนาจที่เกี่ยวข้องไม่จัดการกับผู้กระทำผิดอย่างเร่งด่วน
ความรุนแรงจักเกิดขึ้นทั้งจากฝ่ายกระทำที่รู้สึกฮึกเหิมได้ใจ
และจากฝ่ายถูกกระทำที่รู้สึกโกรธแค้นอย่างแน่นอน
นั่นเป็นเพราะรัฐบาลกำลังวางแผนต้องการให้เกิดความรุนแรงขึ้นใช่หรือไม่
ยิ่งสมัครบอกจะส่งเรื่องแก้ไขรัฐธรรมนูญเข้าสภาต้นส.ค.นี้
งานนี้หมอลักษณ์ฟันธงได้เลย....

การกระทำอันอุกอาจของพวกนปก. คนรักอุดร หรือกลุ่มคนฮักเจียงฮาย ไม่ว่าจะชื่อใดๆก็ตาม

ล้วนได้รับการสนับสนุนโดยมีพวกกลุ่มคนมีอิทธิพลทางการเมือง และรัฐบาลอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

สังเกตดูว่า รัฐบาลไม่ใส่ใจที่จะจี้ให้ตำรวจดำเนินการตามกฎหมายกับคนกลุ่มนี้ ทั้งที่ถ้าจะทำก็ง่ายนิดเดียว