ขออภัยที่เมื่อวานชวนเพื่อนๆ ดูรายการแล้วก็หายไป.... เน็ทที่ผมใช้อยู่มันล่มหน่ะครับ

จะกลับมาคุยต่อก็เลยเวลาที่เหมาะสมไปเสียแล้ว... ผมก็เลยสรุปเนื้อหามาให้เพื่อนๆ ฟังน่าจะดีกว่า (จากที่ผมช๊อตโน๊ตไว้นั่นแหละครับ)  :slime_fighto:

--------------------------------

สรุปข้อมูลจากรายการเวทีสาธารณะ ทีวีไทย วันเสาร์ที่ 13 กรกฎาคม 2551 เวลา 14.00 – 15.30 น.
ผู้เข้าร่วมรายการมี 3 ท่านคือ อาจารย์นิธิ อาจารย์ศรีศักดิ์ และ คุณภารณี สวัสดิรักษ์ (จาก ICOMOST)

โดยภาพรวมของรายการ คุณภารณีนำเสนอมุมมองการทำงานข้อมูลภาคประชาชนที่ค่อนข้างเด่นมาก โดยมีมุมมองของกูรูนักประวัติศาสตร์ระดับชาติ (ตอนนี้น่าจะต้องถือว่าเป็นระดับโลกไปแล้ว เมื่ออารยธรรมปราสาทเป็นมรดกโลก) คืออาจารย์นิธิกับอาจารย์ศรีศักดิ์ที่มาเปิดมุมมองเกี่ยวกับการจัดการปัญหาปราสาทพระวิหารได้อย่างกว้างขวางครอบคลุม

กล่าวโดยสรุปทั้ง 3 ท่านมีความเห็นตรงกันดังนี้

1.มรดกโลกจะเป็นมรดกโลกได้ก็ด้วยคุณค่าในเชิง “องค์ความรู้” มิใช่การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว เมื่อข้อมูลและองค์ความรู้เกี่ยวกับปราสาทพระวิหารยังไม่มีความร่วมมือที่ชัดเจน ประกอบกับองค์ความรู้ปราสาทพระวิหารปัจจุบันถูกตัดออกเป็นส่วนๆ ด้วยประเด็นเรื่องเขตแดน อธิปไตย และผลประโยชน์ในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว ทำให้ปราสาทพระวิหารสูญเสียคุณค่าในเชิงมรดกโลกลงอย่างสิ้นเชิง โดยเป็นได้แค่แหล่งท่องเที่ยวเท่านั้น คำถามสำคัญในประเด็นนี้ก็คือ “คนที่มามรดกโลก เขาได้อะไรจากการมามรดกโลก?”

2.ปราสาทพระวิหารเป็นตัวแทนของจุดศูนย์กลางอารยธรรมหนึ่งในเครือข่ายอารยธรรมแถบลุ่มน้ำชี-มูล-ลุ่มทะเลสาบเขมรที่ติดต่อเดินทางผ่านช่องเขาต่างๆ ซึ่งมีระบบความคิดความเชื่อแบบเดียวกัน การมีปราสาทหินต่างๆ กระจายอยู่ทั่วบริเวณเหล่านี้มิใช่สิ่งบังเอิญ แต่เป็นศรัทธาความเชื่อพิธีกรรมเกี่ยวกับ “ผีต้นน้ำ” ในการดูแลคุ้มครองความปลอดภัยและความเจริญรุ่งเรืองในศูนย์กลางอารยธรรมทางสังคมเศรษฐกิจที่สำคัญต่างๆ ซึ่ง “น้ำศักดิ์สิทธิ์” จากผีต้นน้ำจะไหลไปรวบรวมใน “สระตราว” ก่อนที่จะไหลลงห้วยที่ชุมชนใช้ดื่มกิน ดังนั้นกรณีของปราสาทในแง่มุมขององค์ความรู้จึงสัมพันธ์กับลักษณะชุมชน เครือข่ายสัมพันธ์ทางสังคม และทรัพยากรธรรมชาติโดยรอบที่รองรับการมีอยู่ของตัวปราสาท

3.ในการยกปราสาทเป็นมรดกโลกนั้น ขาดการมีส่วนร่วมจากภาคประชาชน ขาดการเผยแพร่ข่าวสารและความเข้าใจในผลกระทบที่ชัดเจนว่าปราสาทเป็นมรดกโลกแล้วได้อะไรเสียอะไร สิ่งที่เป็นข่าวมักมีเนื้อหาบิดเบือนไปมาอยู่ตลอดเวลาทั้งจากฝั่งไทยและกัมพูชา

4.การบริหารจัดการปราสาทพระวิหารโดยคณะกรรมการร่วม 7 ชาติมาจากไหน? ทำไมถึงเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว? ปรากฎการณ์นี้เป็นสิ่งสะท้อน political decision ของมหาอำนาจในคณะกรรมการมรดกโลก ที่จะเข้ามาบริหารจัดการและส่งผลกระทบในแง่มุมของการเปลี่ยนแปลงพื้นที่

5.การที่คณะกรรมการมรดกโลกนำเหตุผลเกี่ยวกับ “buffer zone” เข้ามาพิจารณาและอ้างสิทธิในการให้คณะกรรมการ 7 ชาติเข้าร่วมบริหารจัดการพื้นที่ดังกล่าว มิได้มีการชี้อย่างชัดแจ้งว่าคือพื้นที่บริเวณใด ทั้งนี้ทั้งนั้นบริเวณดังกล่าวจะต้องไม่ใช่พื้นที่ 4.6 ตารางกิโลเมตรที่ไทยกับกัมพูชาได้ตกลงร่วมกันตั้งแต่ปี 2542 ที่มิให้มีสิ่งปลูกสร้างใดใดเพิ่มเติม

6.บทบาทไทยในปัจจุบันถูกบีบให้มีคำตอบได้แค่ say yes – say no ทั้งๆ ที่เราควรมีสิทธิในการถามกลับในรายละเอียดความร่วมมือที่ชัดเจน รวมทั้งมีสิทธิถามกลับว่า คณะกรรมการมรดกโลกได้ทำตามเป้าหมายและวัตถุประสงค์หลักขององค์กรหรือเปล่า นั่นคือการมองคุณค่าของมรดกโลกในมุมขององค์ความรู้ของมนุษยชาติ (มิใช่แหล่งศิลปกรรมแหล่งท่องเที่ยวที่ปล่อยให้ฝรั่งมายืนกอดกันถ่ายรูป)

7.ชั่งน้ำหนักให้ดีว่าถ้ายอมแล้วต้องทำแบบเค้า กับไม่ยอมแล้วทำแบบเราอะไรเป็นประโยชน์ รวมทั้งการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกในลักษณะนี้นั้นทำให้เสียศักดิ์ศรีของการเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นแหล่งอารยธรรมของโลกหรือไม่

8.แนวทางปัจจุบันจึงควรแขวนเรื่อง 7 ประเทศไว้ก่อน แล้วกลับมาจัดการเป้าหมายหลักเรื่อง “แหล่งเรียนรู้ของโลก” นั่นคือสร้างความร่วมมือที่จะพัฒนาองค์ความรู้ที่ชัดเจนร่วมกันระหว่างกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องคือเรากับกัมพูชาให้ได้ขึ้นมาเสียก่อน ก่อนที่จะมากล่าวประเด็น Yes-No เพราะไม่เพียงที่เราจะเสียเปรียบ แต่กัมพูชาเองก็จะเสียเปรียบในคณะกรรมการบริหารร่วม 7 ชาตินี้ เริ่มจากเข้าใจประวัติศาสตร์ร่วมกัน มีความร่วมมือที่เข้าใจซึ่งกันและกันทั้งในระดับรัฐและประชาชน ซึ่งจะส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีในท้ายสุด

9.การที่เราจะแสดงบทบาทดังกล่าวได้ เราต้องแสดงถึงความเป็นรัฐอธิปไตยที่เข้มแข็งและมีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกับประเทศอื่นๆ ไม่ใช่ในลักษณะจำยอมในทางเลือกที่จำกัดซึ่งสุ่มเสี่ยงต่อการเสียอธิปไตยและสิทธิในการบริหารจัดการดังกล่าวไปในที่สุด

สวัสดีครับเพื่อนๆ.... เมื่อวานว่าจะดันกระทู้เพื่อหาข้อสรุปในแนวทางแก้ปัญหาปราสาทพระวิหาร... แต่พอส่งกระทู้เสร็จเน็ทก็ล่มลงอีกครั้ง

กลับมาดันกระทู้ครับ... สำหรับข้อสรุปที่ได้จากรายการ เน้นมุมมองทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเป็นหลัก แต่แนวทางแก้ปัญหาน่าจะสอดคล้องกับมุมมองความมั่นคงด้วย... หรือเพื่อนๆ เห็นว่าอย่างไรครับ?

สำหรับอาจารย์นิธิในรายการนี้ แสดงความเห็นที่ต้องถือว่าเป็นโทนเดียวกับพวกเรา... อาจจะมีกรณีเดียวที่แย้งก็คือเห็นว่ามติของคณะกรรมการมรดกโลกเกิดขึ้นแล้ว จึงควรดำเนินการต่อเพื่อไปยังจุดหมายแหล่งเรียนรู้ของโลกโดยเริ่มจากปัญหาตรงนี้ แต่ผู้ร่วมรายการท่านอื่นน่าจะมองว่าสามารถทำได้ตั้งแต่เริ่มต้นโดยไม่สนใจมติคณะกรรมการมรดกโลก ซึ่งภายหลังดูเหมือนอาจารย์นิธิจะกลับมาเห็นคล้อยตามและแนะนำข้อมูลที่มีประโยชน์ในการยึดอธิปไตยของชาติเราเป็นหลัก คือชี้ประเด็นไปที่เรื่องบัฟเฟอร์โซนกับข้อตกลงปี 2542 ที่มิให้มีการปลูกสร้างสิ่งใดเพิ่มเติม

กลับมาฟังข่าวทางทีวีเมื่อคืน ดูเหมือนว่าเราจะย้อนกลับไปกว่านั้นอีกคือสร้างรั้วตามมติครม. 2505 นั่นแสดงอย่างชัดเจนถึงเอกภาพทางความคิดของฝ่ายทหารที่กลับไปยืนตรงจุดนั้น... ผมเชื่อว่าทหารตื่นแล้วจากความกล้าของพลเอกปฐมพงษ์ที่แสดงให้เห็นเป็นตัวอย่างของการเป็นทหารที่แท้จริงคนหนึ่ง... นี่ผมยังรู้สึกพลิกล๊อกนิดๆ ตอนแรกนึกว่าพลเอกสะพรั่งจะเป็นผู้กระตุ้นจิตสำนึกตรงนี้ แต่ก็ไม่มีและเงียบหายไป... ต้องขอคารวะพลเอกปฐมพงษ์รวมไว้ตรงนี้ด้วยครับ

เป็นแนวทางที่น่าสนใจจริงๆครับ สมควรพลักดันให้เกิดขึ้น ทางกัมพูชาเองลึกๆก็คงไม่ต้อง
การให้ประเทศอื่นๆที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ในแง่มุมประวัติศาสตร์เข้ามาแสวงหาผลประโยชน์
จากเขาพระวิหารเหมือนกัน :slime_agreed:

ท่านปุฯ... ผมเห็นด้วยกับข้อสรุปนี้นะครับ... แต่สงสัยว่าทางเรากับเขมรจะไม่อยากคิดแบบนี้กัน... ผมรออ่านในกระทู้นี้คงมีแต่พวกเรา คุณวาโย กับคุณเหลี่ยมเหล่ฯเท่านั้นแหละครับที่สนใจข้อสรุปดังกล่าว... ยิ่งมามีข่าวไทยบุกข้ามลวดหนาม แล้วเขมรจับตัวคนไทยไป แถมด้วยงานเฉลิมฉลองอลังการฝั่งเขาด้วยแล้ว... เรากับเขาคงไม่ค่อยอยากคุยกันเท่าไหร่แล้ว... สถานการณ์เลยจุดตรงนั้นแล้ว

ตรงนี้ผมยิ่งหวั่นใจว่าต่อไปวิธีแก้ปัญหาจะมีระดับความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... ดูเหมือนว่าเขาจะมองเราเป็นคู่ขัดแย้งอันดับหนึ่ง มากกว่าจะมองว่าคณะกรรมการ 5 ใน 7 ที่เป็นชาติยักษ์ใหญ่เป็นคู่ขัดแย้งของเขา เพราะดูจากขั้นตอนการจัดการพื้นที่ คณะกรรมการ 7 ชาติจะต้องผลักดันให้พื้นที่เป็นของกัมพูชาก่อนเป็นอันดับแรก... ดังนั้นกัมพูชาน่าจะคิดหักดิบกับเราก่อน จากนั้นถ้าจำเป็นอาจตามด้วยการหักดิบกับคณะกรรมการชาติอื่นๆ ได้ในภายหลังเมื่อมีสิทธิอำนาจเต็มแล้ว

ทางเลือกของเราน้อยลงทุกทีครับ

เป็นความงี่เง่าของทหารไทยโดยแท้ ที่เล่นตามเกมส์ของกัมพูชา ทั้งที่เราควรเป็นผู้เปิดเกมส์ให้กัมพูชาเล่น
ผบ ทบ ลาออกไปได้แล้วครับ แล้วไปกว้านท้องตัวเองด้วย

เป็นความงี่เง่าของทหารไทยโดยแท้ ที่เล่นตามเกมส์ของกัมพูชา ทั้งที่เราควรเป็นผู้เปิดเกมส์ให้กัมพูชาเล่น
ผบ ทบ ลาออกไปได้แล้วครับ แล้วไปกว้านท้องตัวเองด้วย