กะจะเข้ามาตอบท่านเจ้าของกระทู้ เจอความเห็นแรกสะกัดดาวรุ่ง  :slime_bigsmile:

(http://ads.dailynews.co.th/column/images/2006/politic/9/1/27200_26343.jpg)

กรณีมีผู้ปองร้ายหมายชีวิต พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี หัวหน้าพรรคไทยรักไทย

ถึงขั้นมีแผนลอบสังหารด้วยระเบิดทำลายล้างรุนแรง “คาร์บอมบ์” อานุภาพไกลเป็นกิโลฯ ถึงตอนนี้คดีก็มีความคืบหน้าไปเป็นลำดับ ซึ่งเรื่องนี้ใครจะเชื่อ-ไม่เชื่อก็คงสุดแท้แต่ ที่แน่ ๆ คนในพรรคไทยรักไทยต่างก็บอกว่าเชื่อ-ว่าจริง !?!
 
หลายคนแสดงออกถึงความห่วงใยนายใหญ่ด้วยน้ำตา
 
และบางคนก็ถึงขั้นนำ “ของขลัง” มาให้ไว้คุ้มตัว ?!?
 
จากรายงาน ข่าวเมื่อวันก่อน มีสมาชิกพรรคไทยรักไทยบางคนที่เป็นอดีต ส.ส. นำวัตถุยึดเหนี่ยวทางจิตใจบางประเภทมามอบให้ พ.ต.ท.ทักษิณ

เช่น สุรชาติ ชำนาญศิลป์ อดีต ส.ส.อุดรธานี นำ “พระพิจิตร-เม็ดข้าวเม่า” มามอบให้ นัยว่าเพื่อไว้ป้องกันภยันตราย พร้อมทั้งบอกทำนองว่าห้อยพระดังกล่าวนี้ติดตัวไว้แล้ว


 “เจอปืนก็ยิงไม่ออก เจอระเบิดก็ด้าน” เว้นแต่จะโดนอุ้มตัวไปแล้วตอกทวารทั้ง 9 นั่นแล...ถึงจะทำอันตรายได้ !?!



 
ขณะที่ นพ.ทศพร เสรีรักษ์ อดีต ส.ส.แพร่ ก็นำ “ควายธนู” ทองเหลือง มามอบให้

โดยเชื่อว่าจะช่วย “ป้องกันภยันตราย” ต่างๆ และควายธนูยังจะช่วยวิ่งเข้าชน “ทำลายศัตรูให้พินาศ” ได้ด้วย ?!?
 

ทั้งนี้ ว่ากันเฉพาะในส่วน “ของขลัง” ที่เรียกว่า “ควายธนู” นั้น...เหลือที่จะพรรณนา โดยจากข้อมูลในเว็บไซต์วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ว่าไว้ว่า...


ความเชื่อเรื่องควายธนูนั้นเคยมีอยู่ทุกภาคของประเทศไทย บางท้องถิ่นเชื่อว่าผู้สร้าง-ผู้เลี้ยงต้องดูแลอย่างดี ต้องหมั่นให้อาหารและปล่อยออกไปท่องเที่ยวเหมือนมีชีวิต จะหลงลืมมิได้...
 
ไม่เช่นนั้นควายธนูอาจหวนมา “ทำร้ายเจ้าของ” เสียเอง !!
 


“ควาย ธนู” เป็นความเชื่อทาง “ไสยศาสตร์” ที่สะท้อนให้เห็นถึงระบบความเชื่อทางไสยศาสตร์ของสังคมไทยอันเป็นสังคม เกษตรกรรม ที่มีความผูกพันกับวัฒนธรรมข้าว ซึ่งเลี้ยงวัว-ควายไว้ใช้งานในด้านการเกษตร ใช้ทำไร่ทำนา โดยวิชาไสยศาสตร์แขนงนี้ก็เป็นการทำสิ่งที่เรียกว่า “หุ่นพยนต์” รูปแบบหนึ่ง...
 
หุ่นพยนต์นั้นก็สามารถทำได้ทั้งรูปคนและสัตว์ รูปสัตว์ที่นิยมก็มีทั้งควายธนู และ “วัวธนู” ซึ่งมีการสร้างขึ้นกันหลายวิธี-หลายวัสดุ เช่นบางสำนักจะทำโครงเป็นไม้ไผ่แล้วพอกด้วยครั่งที่ได้จากกิ่งต้นพุทราที่ ชี้ไปทางทิศตะวันออกอย่างน้อย 3 กิ่ง แต่หากเป็นกิ่งที่แห้งตายก็สามารถจะใช้ครั่งที่เกาะจากกิ่งเดียวก็ได้
 
บ้างก็สานจากไม้ไผ่ ปั้นด้วยดินผสมมวลสาร ปั้นจากขี้ผึ้ง ไปจนถึงหล่อขึ้นด้วยโลหะ...
 
และ บางสำนักก็ไม่เพียงแค่ใช้โลหะธรรมดาทำ แต่ใช้ “โลหะอาถรรพณ์” เช่น ตะปูโลงศพเจ็ดป่าช้า เหล็กขนันผีพราย เหล็กยอดเจดีย์ ทองยอดนพคุณ ทองแดงเถื่อน ทองขวานฟ้า ดีบุก เงินปากผี ฯลฯ เอามาหลอมรวมกันแล้วหล่อเป็น “ควายธนู” แล้วลงอักขระกำกับ
 
การทำควายธนูจะต้องปลุกเสกตามพิธีกรรม ซึ่งบางตำราระบุถึงบทประกอบคาถาปลุกเสกไว้ดังนี้... “โอมปู่เจ้าสมิงไพร ปู่เจ้ากำแหงให้กูมาทำควาย เชิญพระอิศวรมาเป็นตาซ้าย เชิญพระอาทิตย์มาเป็นตาขวา เชิญพระนารายณ์มาเป็นเขา เชิญพระอินทร์เจ้าเข้ามาเป็นหาง เชิญพระพุทธคีเนตร์ พระพุทธคีนายมาเป็นสีข้างทั้งสอง เชิญพระจัตุโลกบาลทั้งสี่มาเป็นสี่เท้า เชิญฝูงผีทั้งหลายเข้ามาเป็นไส้พุง นะมะสะตีติ”
 
กับเรื่องของ “ควายธนู” นี้ ข้อมูลจากบางแหล่ง เช่นจาก     หนังสือ “เปิดตำนานเครื่องรางของขลังเมืองสยาม” โดย สมชาย โตมั่น ระบุไว้ว่า... วิชาเกี่ยวกับควายธนู-วัวธนูนี้ เป็น “เดียรัจฉานวิชา” ซึ่งคำว่าเดียรัจฉานวิชานั้นไม่ได้หมายความว่าเป็นวิชาของสัตว์เดียรัจฉาน หรือวิชาของพวกเดียรถีย์
 
หมายความว่า...เป็นวิชาที่ขวางกั้นหนทางนิพพาน
 
ใน การทำควายธนูหรือวัวธนูนั้น นอกจากใช้วัสดุต่าง ๆ ดังที่ว่ามาข้างต้น ยังมีการทำจาก ขี้ผึ้งปิดหน้าผีตายโหง ผีตายทั้งกลม ผสมด้วยผมผีตายพราย ผมผีตายลอยน้ำ ตานกกรด ตาแร้ง ตาชะมด กำลังวัวเถลิง เผาไฟให้ไหม้บดเป็นผงผสมกับเถ้ากองฟอนเจ็ดป่าช้า แล้วนำไปคลุกกับขี้ผึ้งปั้นเป็นรูปวัวหรือควาย แล้วเสกด้วยอาการ 32 โดยบางตำรามีการปั้นโดยเพิ่มรูปคนเลี้ยง 1 คนด้วย
 
ขณะที่ยังมีการใช้ไม้ไผ่ที่ขึ้นคร่อมทาง มาทำเป็นวัวธนู-ควายธนู ซึ่งเป็นสูตรเร่งรัด ทำในกรณีฉุกเฉิน
 
วิชา ควายธนู-วัวธนู เป็นศาสตร์ประมาณเดียวกับที่เรียกว่า “วิชาวู ดู” ที่มีแพร่หลายอยู่ในบางแคว้นของประเทศอินเดีย และแคว้นคองโกแถบลุ่มน้ำอะเมซอนในกาฬทวีป ซึ่งในประเทศไทยพื้นที่ที่ในอดีตเคยร่ำลือเรื่องนี้กันมากก็เช่น ภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และโดยเฉพาะพื้นที่ที่มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศกัมพูชา
 
“ศาสตร์ชนิด นี้นับเป็นวิชาฝ่ายมาร แต่ทางจีนเรียกว่าม้อเก็งหรือม่อซุก ใช้เสกปวยตอ ภาษาไทยแปลว่ามีดบิน ใช้ทำร้ายศัตรูในระยะไกลได้” ...ในหนังสือเล่มที่ว่าระบุไว้อย่างนี้
 
สอดคล้องกับข้อมูลจากแหล่ง อื่นที่ว่า... บางคนที่เชื่อบ้างก็ถือกันว่า “ควายธนู” เป็นเสมือนเครื่องรางของขลังพกพาติดตัว บ้างก็มีความเชื่อกันว่าสามารถจะใช้ให้เฝ้าบ้านหรือไร่นา หรือใช้งานอื่น ๆ ได้ตามความประสงค์ ทั้งป้องกันโจรผู้ร้าย สู้กับภูตผี หรือแม้แต่สั่งให้ไป “สังหารคู่อริ” ก็เชื่อกันว่าทำได้ ?!?
 
เหล่านี้ก็เป็นบางส่วนของเกร็ดความเชื่อในเรื่อง “ควายธนู”
 
ส่วนนายกฯทักษิณจะเลี้ยง-จะใช้ยังไง...อันนี้ก็ไม่รู้ ?????.

โดย เดลินิวส์

"บทความ: การไม่ยอมรับคำวินิจฉัยอันเนื่องมาแต่ความไม่น่าเชื่อถือ!


โดย Alchemist
ที่มา เว็บบอร์ดประชาไท
9 กรกฎาคม 2551

จะมีอะไรไหม หากไม่ยอมรับคำวินิจฉัย?

แปลกแต่จริงในสยามประเทศที่บรรทัดฐานในการพิจารณาเรื่องแถลงการณ์ร่วมในการขอขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกของกัมพูชา โดยศาลรัฐธรรมนูญ นั้นแตกต่างจากของกรมสนธิสัญญาระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ และแม้แต่ของคณะกรรมการกฤษฎีกา

แต่หากมาลองพิจารณาที่มาที่ไปของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ จะพบว่าส่วนใหญ่มาจากสายศาล และโดยกลไกการสรรหาตามรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน (พ.ศ. ๒๕๕๐) จะเห็นว่ามีการวางตัวและจับวางกันแล้วทางการเมืองอย่างสามารถวิพากษ์วิจารณ์ได้เป็นอย่างมากถึงความควรไม่ควร

ยิ่งกว่านั้น ความชำนัญการในเรื่องกฎหมายระหว่างประเทศของบรรดาตุลาการศาลรัฐธรรมนูญที่ถูกจับวางทางการเมืองนั้นมีอยู่ค่อนข้างจำกัด เมื่อเทียบกับผู้ที่คลุกคลีอยู่ในสายงานเฉพาะด้านอย่างกรมสนธิสัญญาระหว่างประเทศ ซึ่งมีบรรทัดฐานในการพิจารณาวินิจฉัยมายาวนาน

แสดงให้เห็นว่า ได้เกิดตราบาปขึ้นในวงการยุติธรรม เมื่อเกิดความขัดแย้ง ยิ่งกว่าจะเป็นการยอมรับในเชิงวิชาการ และยังเป็นความขัดแย้งกับหน่วยงานของรัฐ ที่วันดีคืนดี มีองค์กรอุปโลกน์มาลบล้างบรรทัดฐานที่ถือปฏิบัติของหน่วยงานหลักของประเทศ

แล้วศักดิ์ศรีของกระทรวงการต่างประเทศ ที่ได้รับการสถาปนา และปฏิบัติราชการมายาวนาน จะอยู่ที่ไหน ที่อยู่ๆก็มีศาลเฉพาะด้านเพิ่งได้รับการสถาปนา และยังมีปัญหาด้านที่มาที่ไปและการขาดบูรณาการ มาชี้หน้าว่า สิ่งที่ทำ สิ่งที่คิดนั้น ไม่ถูกต้อง ......

จะเห็นว่า ศาลรัฐธรรมนูญ โดยตัวมันเอง ยังไม่มีแนวทางการวินิจฉัยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย นั่นคือ จะต้องมีการออกธรรมนูญหรือแนวทางการวินิจฉัย สุดแต่จะเรียก มารองรับโดยต้องผ่านสภาผู้แทนราษฎร เพื่อให้เกิดการคานกันในเนื้อในของกระบวนการยุติธรรม อันจะส่งผลให้เกิดการสอดประสานกันในการรับรู้ขององค์กรหลักที่ดูแลอำนาจอธิปไตยของประเทศ

แต่ที่ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน ทุกคำร้องที่เข้ามาที่ศาลรัฐธรรมนูญจะเพียงแต่ผ่านการกลั่นกรองของเจ้าหน้าที่ศาล แล้วนำเข้าสู่การพิจารณาของตุลาการศาลโดยทันที ทั้งที่ยังขาดองค์ความรู้และหลักหรือธรรมนูญในการพิจารณา

ตามจริงแล้ว ในขณะที่องค์ประกอบในการพิจารณาวินิจฉัยคำร้องยังหละหลวม ก็ยังมีทางออก โดยการแต่งตั้งคณะทำงานที่ชำนัญการในเรื่องนั้นๆจากหน่วยงานต่างๆที่เกี่ยวข้องมากลั่นกรองก่อน แต่ก็อีกนั่นหละ หากผู้คนในคณะทำงานนั้นถูกคัดสรรมาอย่างจัดตั้ง !

สาธารณชนอาจมองศาลรัฐธรรมนูญได้หรือไม่ว่า เป็นความกร่าง และเป็นความอวดดี ราวกับกระ***นกระหือรือที่จะต้องทำตามใบสั่งของบุคคลใด หรือกลุ่มใด ให้เป็นไปตามธงที่ตั้งไว้อย่างนั้นหรือ ?

แม้แต่รัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน (ที่ร่างขึ้นโดยอคติ และยังละทิ้งเอกลักษณ์ทางจิตวิญญาณแห่งการมีพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติด้วยแล้วเป็นอาทินั้น) ก็ยังไม่เป็นที่ยอมรับของประชาชน (อย่าบังอาจอ้างประชามติที่มีการจัดตั้งโดย คมช.) นับประสาอะไรที่ประชาชนจะต้องยอมรับศาลรัฐธรรมนูญซึ่งมีจุดด่าง ดังได้กล่าวมาแล้วข้างต้น !!!!!"

"บทความ: การไม่ยอมรับคำวินิจฉัยอันเนื่องมาแต่ความไม่น่าเชื่อถือ!

 

อย่าไปพูดถึงความไม่น่าเชื่อถือของคำวินิจฉัยเลยครับ
มาพูดถึงความน่าเชื่อถือของบทความที่คุณเอามาก่อนดีมั้ย

คนเขียนเป็นใคร ? มีตำแหน่งที่บุคคลในสังคมยอมรับหรือไม่่ ?
บทความนี้ตีพิมพ์ในหนังสือหรือวารสาีรที่มีโรงพิมพ์อย่างถูกต้องตามกฏหมายหรือเปล่า

ทำไมบทความชั้นยอดนี้ถึงตีพิมพ์ไม่ได้ อยู่ได้แค่ในเว็บลิ่วล้อเท่านั้น

:slime_bigsmile: ตอนนี้ 1000ทิบ ลากดำนามีแต่กระทู้โทษ รธน.ปี 50 ครับ เอากะมันฃิ

กะจะเข้ามาตอบท่านเจ้าของกระทู้ เจอความเห็นแรกสะกัดดาวรุ่ง  :slime_bigsmile: