จากการที่ได้ดูการอภิปรายในสภาที่ผ่านมา  มีความรู้สึกว่า ทำไมกฎหมาย หนึ่ง มาตรา จึงตีความได้มากมายเหลือเกิน

สส คนหนึ่งก้อ้างมาตรานี้ว่าเป็นอย่างนี้ แต่อีกคนก็บอกว่า มันต้องเป็นอย่างนี้ แล้วก็มีอีกคนหนึ่งมาบอกว่าไม่ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้น

ผมอยากเรียนถามท่านนักกฎหมายทั้งหลายว่า ทำไมมันเป็นอย่างนี้ครับ

ขอบคุณมากครับ

ความจริงแล้วหลักการตีความกฎหมายนั้น มีสองวิธีคือ

1.การตีความแบบยืดยุ่นได้ ไม่เคร่งครัดตามตัวอักษร ใช้กับกฎหมายแพ่งทั้งหลาย เช่น ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง รัฐธรรมนูญก็อยู่ในหมวดนี้ด้วย

2.การตีความแบบตายตัว เคร่งครัดตามตัวอักษรก็คือกฎหมายอาญาทั้งหลาย ที่มีโทษปรับ จำคุก ประหารชีวิต อย่างกฎหมายอาญา วิธีพิจารณาความอาญา เป็นต้น

การตีความกฎหมายโดยปกติแล้ว สามารถนำเอาคำพิพากษาฎีกา(คือคำพิพากษาของศาลฎีกาที่คดีถึงที่สุดแล้ว)นำมาเป็นบรรทัดฐานในการยึดถือเป็นหลักกฎหมายได้ครับ ไม่ว่าจะเป็นทางแพ่งหรืออาญาก็ใช้อ้างอิงเป็นหลักฐานต่อศาลได้เช่นกัน

นอกเสียจากรูปการณ์บางอย่างจะไม่ตรงกัน ศาลอาจพลิกคำตัดสินใหม่ได้เหมือนกันแต่ก็ไม่บ่อยครับ