เปิดกระทู้ไว้ก่อน เพราะผมค่อนข้างจะเห็นด้วยว่าสังคมไทยเรามีเรื่องอ่อนไหวระดับสาธารณะมากเกินความเหมาะสม


ยกตัวเอย่างเรื่องความแตกต่างในด้านศาสนา หรือเรื่องที่เด็กช่างกลยกพวกตีกัน เพราะต่างสถาบัน


คำว่าสถาบันไม่ควรถูกยกมาใช้เพื่อการทำลายหรือลงโทษผู้ใด อย่างมากที่สุดผมว่า ก็เนรเทศ หรือปลดปล่อยแยกการปกครองครับ

เรื่องชื่อนี่ก็น่าขันนะครับ

ชื่อดี ทำตัวเลว เห็นตกต่ำมาก็มาก


ตั้งชื่อให้เป็นมงคล แล้วทำตัวดีๆ จะมึความสุขกับชีวิต   :slime_smile:

การบวงสรวงระดับ ชาวบ้าน ก็ต้นไม้จอมปลวก  วัด ศาลเจ้า

ระดับข้าราชการนักการเมือง ชนชั้นสูงหน่อย ก็อนุสาวรีย์ต่างๆ ศาลเจ้าที่ใหญ่ๆหน่อย

แต่เรื่องหมอดู เห็นอ้างกันจัง


ประเทศนี้คงเจริญด้วยวิธีที่ว่ามา เพราะเห็นทำกันมาเป็นพันปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ต่างจากเขมรที่มีปัญหาสงครามมากนัก

อีกเรื่องที่อ่อนไหวมากคือเรื่องคาวๆของซ้อเจ็ด

ถ้าจะว่าไป ของแบบนี้มันก็คาวเกือบทุกคนแหละ

จะมียกเว้นบ้างก็ต้องมีอะไรที่พิเศษจริงๆ เรื่องแบบนี้ใครอยากรู้ไปหาศึกษากันเอาเองดีกว่า

เป็นเรื่องระบบของเหลวในร่างกาย ที่กลิ่นคาวมากๆก็สมองคนนี่แหละ :slime_smile2:

เรื่องอ่อนไหวอันดับต่อไป คือเรื่องขันที

ขันทีส่วนใหญ่มักเพ็ดทูล เพราะเป็นลักษณะประจำตัวของพวกนี้

คือ ลองคิดกันดู กว่าจะเข้าวังได้ ต้องถูกตอน เพื่อกันไปยุ่งกับพวกสนมเกิดท้องโต

แล้วก็ได้แต่อยู่ในที่แคบๆ ไม่ได้ออกมาโลกภายนอก จิตใจย่อมผิดปกติ

ดังนั้นเรื่องหวาดระแวง ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นบ่อย เน้นแต่อารมณ์ความคิดต่างๆเป็นที่ตั้ง

ขันทีจึงเป็นตัวแทนที่ดีของระบบอุปถัมภ์ในยุคโบราณ

มาในยุคปัจจุบัน คนทั่วไปมักไม่มีใครกล้าสนิทสนมกับตุ๊ด เพราะอันตราย ไม่เหมือนคนปกติ ยิ่งตุ๊ดอาฆาตแล้ว อันตรายมาก

ดังนั้นการใช้คำว่าขันทีจึงควรระมัดระวัง อย่าไปเอ่ยชื่อ อย่างฉินไข้ว เป็นต้น

เปรียบอาการอ่อนไหวดังนกเขาก็ได้ครับ

หากอ่อนไหวเกินไป เสียงร้องจะไม่คงที่

การขันก็ไม่สม่ำเสมอ นกเขามีเสียงหลายระดับ แต่เสียงที่ดีต้องใสครับ

หนักแน่น นุ่มนวล ละเมียดละไม เฮ้อ จะเข้าใจมั้ยนี่...  :slime_smile2: :slime_inlove: :slime_cool:

รู้ไหมว่าคนในเสรีไท เข้ารังเกียจ คิดจะเป็นขยะสังคมอย่างนี้ไปเรื่อยเรื่อยเหรอ :slime_mad:

ถ้ายังสนับสนุนให้เชื่อโชคลางกันมาก การนับถือเหตุผลก็ไม่มี ศาสนาก็จะมีปัญหา

เพราะวิถีชีวิตคนยุคปัจจุบันไปห้างสรรพสินค้า ศูนย์การค้า มากกว่าวัด :slime_fighto: