ผมมีโอกาสไปเยือนกลุ่มเพื่อนบ้านอินโดจีนเมื่อต้นปีที่ผ่านมา คือ สปป.ลาว, เวียดนาม และกัมพูชา โดยนั่งรถจากจังหวัดสุรินทร์ ผ่านเข้าสู่ชายแดนไทยลาวที่ช่องเม็ก จังหวัดอุบลราชธานี เข้าสู่แขวงจำปาสักที่ลาว และผ่านเข้าสู่เวียดนามที่แขวงอัตปือติดกับเวียดนาม และผ่านจากเวียดนามเข้าสู่กัมพูชาที่ด่านม็อคไบของเวียดนามไปยังเมืองเสียมเรียบ กัมพูชา

ใช้เวลาเดินทาง ๕ วัน ๔ คืน พักที่ สปป.ลาว ๑ คืน, เวียดนาม ๒ คืน และ กัมพูชาอีก ๑ คืน รวมระยะทางราว ๑,๕๐๐ กิโลเมตร

ส่วนปลายปีที่แล้ว ก็มีโอกาสเดินทางจากสุรินทร์ ไป สปป.ลาว ไปแขวงเวียงจันทน์ และนั่งรถเลียบเขาไปยังหลวงพระบางก่อนจะเข้าสู่ประเทศจีนและล่องเรือในแม่น้ำโขงจากจีนสู่ชายแดนไทยที่เมืองเชียงแสน นี่ก็สนุกตื่นเต้นไปคนละแบบ แล้วจะมาเล่าสู่กันในครั้งต่อๆ ไป

…
 

ที่จะเขียนในครั้งนี้คือ เรื่องของ “สงคราม” เราๆ ท่านๆ ทราบกันดีว่าตอนนี้สถานการณ์ของบ้านเรา “ประเทศไทย” กำลังตกอยู่ใน “ภาวะสงคราม” ดังที่มีผู้นำระดับสูงหลายๆ ท่านได้เคยกล่าวผ่านสื่อมวลชน

เราทุกคนต้องยอมรับสภาพนั้น แม้สงครามนั้นดูอาจจะไกลตัวเรา แต่สำหรับคนจำนวนไม่น้อยนั้น มันเป็นเรื่องใกล้ชิดใกล้ตัวเหลือเกิน เราได้รับรู้ความโศกเศร้าและความสูญเสียของเพื่อนร่วมชาติจากผลพวงของสงครามนั้น

ขณะที่สงครามที่ต่อสู้กันด้วยอาวุธยังไม่สิ้นสุด ในกลางเมืองหลวงก็ก่อเกิดสงครามการเมืองที่หลายๆ ฝ่ายคาดว่าจะนำไปสู่สงครามที่มีการนองเลือดอีกครั้งหนึ่ง

บางคนอาจกล่าวว่า การต่อสู่ระหว่างคนที่ไม่มีอาวุธกับคนอาวุธจะเรียกสงครามได้อย่างไร ผมขอเรียกมันว่าสงครามก็แล้วกัน เพราะฝ่ายที่ไม่มีอาวุธก็ใช้คนเป็นอาวุธ (ใช้เงินด้วย)

…

การเดินทางไปประเทศเพื่อนบ้านกลุ่มอินโดจีนของผม ทำให้ผมได้ศึกษาผ่านทั้งตำราและผ่านสายตา ซึ่งเมื่อก่อนนั้น คนรุ่นผมถูกสอนให้กลัวและไม่ชอบกลุ่มประเทศเหล่านี้ผ่านระบบการศึกษา เพราะการปกครองที่แตกต่างกัน ผมยังจำแผนที่เมื่อครั้งอยู่ชั้นประถมปีที่ ๖ ได้ รูปแผนที่เป็นภาพทหารสวมหมวกดาวแดงกำลังอ้าปากจะกินประเทศไทย ผมกำลังจะลองวาดขึ้นมาใหม่อีกครั้งจากความทรงจำ เพื่อย้ำเตือนถึงประวัติศาสตร์ในอดีต

คนอายุ ๓๐ ขึ้นน่าจะจำท่อนหนึ่งของเพลงปลุกใจ (ผมจำชื่อเพลงไม่ได้)
...เขมรยับ ลาวก็เยิน เกินจะยั้ง เสียงปืนดัง ชิดขอบไทยใช่ไหมนี่ หากแม้นเราประมาทชาติไพรี พบกันที่กลางสมุทรเพราะสุดทาง...

ตอนนี้ ให้เราคิดกันเอง ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกที่จะมาทำลายประเทศไทย ก็คนไทยด้วยกันเองนี่แหละ :slime_hmm:
....

ครั้งกระนั้น พวกผมและเพื่อนๆ เคยเดินแกะแถลงการณ์ปลุกระดมมวลชนของฝ่ายคอมมิวนิสต์ที่ติดตามเสาไฟฟ้าออก และจะมีทหารฝ่ายปฏิบัติการจิตวิทยา (ปจว.) มาเล่นดนตรีให้พวกเราได้ชมได้ฟังกันบ่อยๆ เราอยู่กันด้วยความหวาดระแวงไม่ต่างจาก ๓ จังหวัดชายแดนเช่นกัน แต่ไม่รุนแรงถึงขนาดนั้น

จากการศึกษาประวัติศาสตร์ของกลุ่มประเทศอินโดจีน ทำให้ทราบว่า พวกเขาล้วนผ่านประสบการณ์เลวร้ายและโหดร้ายจากการรุกรานของกองทัพต่างชาติ และผ่านการสู้รบกันเองหรือสงครามกลางเมือง

เป็นประวัติศาสตร์ที่พวกเขาล้วนไม่อยากกล่าวถึง แต่คนไทยอย่างพวกเราน่าศึกษาอย่างยิ่ง

ขณะที่เพื่อนบ้านของเราผ่านเลยจุดนั้นมาแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำไว้ให้ลูกหลานได้ศึกษาและจดจำเพื่อก้าวไปข้างหน้า

ส่วนบ้านเรา ไม่เคยหลาบจำ มีแต่ความเคียดแค้นชิงชังกันเอง ไม่ยอมลดราวาศอกให้กัน มุ่งเอาผลประโยชน์ของตนเป็นที่ตั้ง ไม่ศึกษาประวัติศาสตร์เพือนบ้านว่า การเดินไปสู่จุดแห่งความหายนะนั้นมีแต่ความพินาศ ฉิบหาย สูญเสีย และคนที่สูญเสียก็ไม่ใช่ใคร ประชาชนนั่นเอง ขณะที่ผู้นำก็ยังคงดำเนินชีวิตปกติ

เราเห็น เราทราบมาแล้ว แต่เราไม่เอามาเป็นบทเรียน

ความมักใหญ่และความทะเยอทะยานของคนที่มีแต่ความฉ้อฉล ไม่เคยประสบความสำเร็จ บทเรียนจากทั่วโลกก็มีแล้ว

ผมได้แต่หวังเรา ประเทศของเราจะเดินไปสู่หนทางแห่งสันติภาพอย่างที่พวกเราหวังกันไว้

สาธุ ขอให้องค์พระสยามเทวาธิราชจงคุ้มครองปกปักรักษาบ้านเมืองของเราและอภิบาลองค์สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและพระบรมวงศานุวงศ์ทุกพระองค์ รวมถึงประชาชนคนไทยที่มีจิตบริสุทธ์ที่รักชาติรักแผ่นดินให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุขตลอดกาลนาน

ส่วนคนที่คิดชั่ว คิดร้ายทำลายแผ่นดิน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดลบันดาลให้มองเห็นความจริง และหันกลับช่วยกันพัฒนาบ้านเมืองให้ร่มเย็นเป็นสุข

ถ้ายังมืดบอดตามัว ก็ขอให้ชีวิตท่านจมอยู่ในความเคียดแค้นชิงชันตลอดไป ตามความสมัครใจของท่าน

ด้วยจิตคารวะ

สิ่งศักดิ์สิทธิมีจริงค่ะ จริงๆๆเนื้อหากระทู้ของคุณกระดานดำอยู่ที่ สภากาแฟ ก็ได้นะค่ะ  :slime_bigsmile:

แต่ที่อนาสนใจคือหัวข้อข้างบนอ่ะค่ะ คือทริปของคุณกระดาน นั่งรถตลอดใช่ไหมค่ะ อยากให้คุณกระดานเอามาลงที่นี่จัง เรื่องราวท่องเที่ยวของคุณนะค่ะ เพราะรู้สึกจะมีเพื่อนๆๆสนใจอยากไปเที่ยวแถวนั้น และก็รูปแบบการเที่ยวก็คล้ายๆ ถ้ามีเวลากรุณาด้วยนะค่ะ จะรอชมค่า  

แ
แบ่งๆ ห้องเขียนมั่งก็ได้ครับ เผอิญว่าช่วงนี้เป็นโรคกระเพาะ หมอให้งดชา กาแฟ เลยไม่กล้า ...เอ๊กกก :slime_bigsmile:

ส่วนเรื่องการเดินทางนั้น นั่งรถตลอดครับ ใน สปป.ลาว กับ เวียดนาม นั้น ท่านที่ไปมาแล้วคงทราบดีว่า กฎหมายเขาห้ามขับรถเกิน ๖๐ กม./ชั่วโมง ประมาณนี้แหละครับ ทำให้การเดินทางระยะทางสั้นๆ เช่น ๒-๓๐๐ กม. อาจต้องใช้เวลา ๕-๖ ชั่วโมง ส่วนเส้นทางจากอัตตะปือไปด่านที่เวียดนามนั้น ถนนดีมากครับ แต่คดเคี้ยว เลี้ยวลด อยู่บนภูเขา หวาดเสียว ตื้นเต้น แต่ก็ปลอดภัยดีครับ

ดูภาพตัวอย่างไปก่อน เอาไว้จะมาไล่รายละเอียดอีกรอบครับ :slime_smile2:

ว้าววว รูปสวยค่ะ เอามาลงเร็วๆๆนะค่ะ จะรอชม

ถามต่อนะค่ะ  :slime_bigsmile: :slime_bigsmile:

คือว่าขับรถไปเองเหรอค่ะ แล้วถ้าขับไปเองเราต้องเตรียมอะไรบ้างค่ะ  :slime_smile:

ขอบคุณมากค่ะ  :slime_worship:

บ่ได้ขับไปเองหรอกครับ ไปกับคณะทัวร์ ถ้าขับรถไปเองก็บ่ยาก พี่ :slime_doubt:ๆ ที่รู้จักก็ไปกันบ่อย แต่ไปแค่ สปป.ลาวนะครับ

ขั้นแรก ก็เอารถไปทำ passport ที่ขนส่ง เสียค่าใช้จ่ายประมาณ ๕๐ บาท จะได้สติกเกอร์ตัว T อยู่ในวงรี ๒ แผ่น ติดด้านหน้าและด้านหลัง
รถต้องไม่ติดไฟแนนซ์
ต่อมา ก็เอาใบขับขี่ไปแปลเป็นภาษาอังกฤษ เสียใบละ ๑๐๐ บาท ประมาณนี้

เอารถเข้า สปป.ลาว เสียค่าธรรมเนียมไม่ถึงหนึ่งพันครับ ส่วนไปเวียดนาม ไม่แน่ใจ ไม่มีข้อมูล

ดูภาพตัวอย่างไปก่อนครับ เดี๋ยวเรื่องราวจะมาเล่าทีหลัง

(กระซิบ) ตอนนี้การเมืองมาแรง ขืนแอบไปเที่ยว เดี๋ยวพวกจะว่าเอา ....เอิ๊กกกกกก :slime_p:

ไปหลายวันมีรูปแค่เน๊ยะ เอามาลงอีกๆๆๆๆ รอชมค่ะ

เวลาถ่ายรูปอย่าถ่ายในมุมซ้ำ เช่นถ่ายแต่เส้นทะแยงถนน ลองถ่ายหลายๆๆแบบ พี่จะได้รุปสวยๆๆหลายสไตล์เลย   :slime_shy: :slime_shy:

ภาพเกือบทั้งหมด ถ่ายจากบนรถครับ ไม่ได้ลงจากรถไปถ่ายภาพครับ เลยได้ภาพลักษณะนี้มา สงสัยต้องขอคำแนะนำในการถ่ายภาพบนรถจากท่านแล้วละ อิอิ.......................... :slime_v:

อนากถ่ายภาพไม่เป็นหรอกค่ะ อิอิ เพียงแต่เห็นวิวมันสวยดีเลยแนะนำนิดโน้ยยยยยย

ไม่ว่ากันนะค่ะ  :slime_agreed: :slime_bigsmile: :slime_bigsmile: :slime_bigsmile: